در بيان ، مروج ، تحف و ارشاد به جاى « و ضرّه أجله » ؛ و « ضرّه أمله » آمده كه همين صحيح است . از حضرت امام رضا عليه السّلام نقل است كه فرمود : إنّك في دار لها مدّة * يقبل فيها عمل العامل ألا ترى الموت محيطا بها * يكذب فيها أمل الآمل تعجل الذنب بما تشتهي * و تأجل التوبة في قابل و الموت يأتى اهله بغتة * ما ذاك فعل الحازم العاقل ؛ « 1 » به‌راستى تو در خانه‌اى به‌سر مىبرى كه آن را وقت و زمان معينى است و سعى و تلاش در آن مقبول . آيا نمىنگرى چگونه مرگ و فنا بر آن احاطه داشته ! آرزوى آرزومندانش به پوچى گرايد ، ساكنانش را به سرعت به هرگناه كه خواهد آلوده سازد و توبه را به تأخير اندازد ، و مرگ ناگهان آنان را دريابد . آن كردار ، كردار انسان دورانديش خردمند نيست . ألا فاعملوا في الرّغبة كما تعملون في الرّهبة ؛ هان ! كه در ايام خوشى و راحتى آن‌گونه عمل كنيد كه به هنگام ترس و خوف . خداى تعالى پيامبرانش را اين‌چنين ستوده : . . . إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً وَ كانُوا لَنا خاشِعِينَ ؛ « 2 » آنان در كارهاى خير تعجيل مىكردند و در حال بيم و اميد ما را مىخواندند و هميشه به درگاه ما خاضع و خاشع بودند . و مردمى را كه خدا را تنها به هنگام ترس مىخوانند ، نكوهش مىكند و مىفرمايد : وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى ضُرٍّ مَسَّهُ كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ؛ « 3 » و هرگاه آدمى به رنج و زيانى افتد همان لحظه به هرحالت باشد ، از نشسته و خفته

--> ( 1 ) . عيون اخبار الرضا ، ج 2 ، ص 176 . ( 2 ) . أنبياء ( 21 ) آيهء 90 . ( 3 ) . يونس ( 10 ) آيهء 12 .